Şiirsiz, Şairsiz Bir Gülden Karaböcek Yalnız Bir Gülden Karaböcek' tir

ENGEL ÇIKTI

NE GÜZELDİ GÜNLERİMİZ
AYRILMAZDI ELLERİMİZ
AŞKLA ÇARPAN KALPLERİMİZ
AYRI DÜŞTÜ GÜLÜM GÜLÜM

RÜZGAR VURDU DALIMIZA
HASRET ÇIKTI FALIMIZA
AYRILIKLAR YOLUMUZA
ENGELÇIKTI GÜLÜM GÜLÜM

SENSİZ GELEN GÜNE KÜSÜM
SENSİZ DOĞAN GÜNEŞ BATSIN
BU DÜNYADA TEK GAYEMSİN
YALANIM YOK KANIM AKSIN

SEN BİR YERDE BEN BİR YERDE
AŞK GÜLÜMÜZ SOLDU GÜLÜM
KURDUĞUMUZ HAYALLERDE
HÜSRAN OLDU GÜLÜM GÜLÜM

ALİ TEKİNTÜRE

BEN SENİN KULUNMUYUM

NE SENLE YAŞANIYOR, NE DE SENSİZ OLUYOR
ŞU GARİP BOMBOŞ DÜNYADA
NE KAHRIN ÇEKİLİYOR, NE DERTLERİN BİTİYOR
GÜLMÜYOR BU YÜZÜM GÜLMÜYOR

BEN SENİN KULUNMUYUM, BENİ SEN Mİ YARATTIN
KEŞKE SENİ GÖRMESEYDİM
SENİNLE YAŞANMIYOR, SENSİZKEN DE OLMUYOR
KEŞKE SENİ SEVMESEYDİM
HEM SENİN YOKLUĞUNA, HEM KADER OYUNUNA
NASIL KATLANIRIM BEN NASIL

NE UMDUM NELER BULDUM, MECNUNDAN BETER OLDUM
ÖLDÜRÜR BENİ BU SEVDA
KEŞKE HİÇ GÖRMESEYDİM, AŞK NEDİR BİLMESEYDİM
ÖLDÜRÜR BENİ BU SEVDA

BAHTIMA KARA OLDUN, GÖNLÜME YARA OLDUN
NASIL KATLANIRIM BEN NASIL

ALİ TEKİNTÜRE

SÜRÜNÜYORUM

Döndürsene beni senin yoluna
Kahreden dünyamda sürünüyorum
Huzursuz geceler, korkulu düşler
Bak da gör halimi sürünüyorum

Ne bir sevenim var, ne seven bir kalbim
Ellerim bağrımda, perişan kaldım
Bir gün değil sana, her gün yalvardım
Duymadın sesimi sürünüyorum

Avutma her güne bir ümit verip
Ağlatıyor sonra hüsranlar gelip
Baştan yarat beni dertten eleyip
Acı bu halime sürünüyorum

Tövbeler dileyip düşsem yoluna
Günahım bırakmaz girer koluma
Sonunda köle oldum kötü kuluna
Ayaklar altında sürünüyorum

Söz: Ali Tekintüre
Müzik: Gülden Karaböcek

BİR GÜN ANLARSIN

Uykuların kaçar geceleri, bir türlü sabah olmayı bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir uğultudur başlar kulaklarında
Ne çarşaf halden anlar ne yastık.
Girmez pencerelerden beklediğin o aydınlık.
Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine.
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.
Bir gün anlarsın aslında her şeyin boş olduğunu.
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun başını soğuk taş duvarlara.
Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın.
Duyarsın,
Ta derinden acısını, çaresiz kalmışlığın.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.
Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin.
Niçin yaratıldığını.
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini.
Boşuna geçip giden günlerine yanarsın.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.
Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların.
Sevilen gözlerin erişilmezliğini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düşer saçların önüne, ama bembeyaz.
Uzanır, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın.
Sonra dizilir birbiri ardına gerçekler, acı.
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın.
Bir gün anlarsın hayal kurmayı;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yaşadığına...
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliğinden.
Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın.

Ümit Yaşar Oğuzcan